روزهای دهم الی چهاردهم بهمن ماه 1383برای تئاتر وتئاتریهای غرب مازندران (نوشهر ،چالوس ،نشتارود ،تنکابن ،رامسر)پنج روز  نفس گیر وملتهب بود واین التهاب وشوروهیجان ازداغی تنور تئاتربه همه سرایت کرده .

حالاکه روزهاوساعات پایانی جشنواره را به نظاره نشسته ایم و ازراههای دور و نزدیک حاصل تلاش چند ماهه را کوله باری کرده ایم وبه نمایش گذاشته ایم وامکان این رایافتیم که کارهایمان درسطحی وسیع تر وگسترده تربه نمایش بگذاریم ومورد قضاوت وارزیابی دیگران قراربگیریم از شادی در پوستمان نمی گنجیم .

کجا این فرصت در طول سالها پیش آمده بودکه نمایشهای گروههای دیگری غیر از نمایش شهرمان راشاهد باشیم .

مطمئن باشید که اگر این جشنواره غرب مازندران نبود ماهرگز نمی توانستیم از توانائی تئاترشهرهای همجوارمان مطلع شویم .از دیدنها ،از گفتگوها ونقدو

بررسی هاوبولتن جشنواره بسیار اموختیم وچه دوستانی بودند که دیدگاههایشان رانسبت به تائتر وتئاتری تغییر دادندوچه بروبچه هایی که برای اولین باردر این جشنواره با جادوی صحنه تئاتر اشنا شدند .

دوستان تازه ای پیدا کردیم  ،دیدگاههایمان راگسترده تر کردیم .بعضی از ما مثبت اندیشی را در تئاتر تمرین کردیم .با جدیت بیشتری به کار دوستان دیگر نگاه کردیم و با گذشتن از محدوده گروهی خود دربحثهاوگفتگوهای راجع به کاردیگران شرکت کردیم و چه بساکه پس ازپایان هرنمایش بحث وگفتگوها تاپاسی ازنیمه شب ادامه یافته باشد.

اما سئوال این است که ÷س از چهار روز برپایی جشنواره هدف ما این بودکه شوروشوق برای مدت چهار روزایجاد کرده باشیم وبعدخداحافظ تئاتر تا سال دیگر ؟...

به گمان من که اینطور نیست ،موتور تئاتر ما تازه گرم شده ،حالا که گروهها به شهرهای خود برمی گردند می توانند که نگذارند کم کاری و تنبلی جان شیفته از تئاترشان را سست ورخوت ناک کند .

نگذاریم این شور وشوق وتب وتاب از جشنواره درما خاموش شود.از همین فرداکارتئاتررابطورجدی ترو پویا ترادامه دهیم .

غرب مازندران سرزمین سبز وبکروسرشاراز موضوعات نمایشی است و ما میتوانیم کلاهمان راقاضی کنیم و ببینیم برای سال بعد وبعدتر برای تئاتراین منطقه چه میخواهیم انجام دهیم .فردا دیر است ،همراهان ،همین امروز استینها را بالا بزنید ،خدا قوت .                 صفرعلی اوجاني 

             تنکابن-بهمن 1383