درجاده مه گرفته گیلان رانندگی میکردم.درخلوت زمستانی جاده، صدای زنگ تلفن همراه سکوت سنگین داخل ماشین راشکست به آ رامی  کنارجاده

|توقف کردم. پیامک دفترانجمن نمایشنامه نویسان ایران بود،((رادی هم پروازکرد))من که دربغض وبهت این خبرتلخ وفاجعه باربودم برای لحظاتی ازماشین پیاده شدم نگاه ام به جنگل بود وبعد به دریاخیره شدم ،عجیب بود که دریک هوای مه گرفته آفتابی دریارا متلاطم دیدم،وبعدزیر لب زمزمه کردم ،،آن قاصد که قاصدک سبز بهاربود/گل دادومزده داد،زمستان شکست ورفت،،من هجرت هیچ پرنده عاشقی راباورنمی کنم بخصوص اگراین پرنده مهاجرابر مردی ازجنس اکبر رادی باشد .چراکه این مهاجرعاشق درچشم من قلندرقلندران اقلیم نمایشنامه نویسان و،،چخوف،،بومی نویس ایران است.زیراکه خداوند راگواه می گیرم که اوبومی ترین وبلندآوازه ترین وشرقی ترین پرنده عاشق ازاهالی هنراین مرز وبوم وازتبارمردم نجیب واصیل گیلان بود.به یاد می آورم روزی راکه به واسطه دعوت انجمن نمایشنامه نویسان ایران درتاترشهرهمه بزرگواران ادبیات نمایشی ایران حضورداشتن،درآن جمع ،اکبررادی ،فرامرز طالبی ،محمودطیاری ومن ازاهالی شمال کشوربودیم،واکبررادی درجمع اصحاب قلم ادبیات نمایشی بدون اغراق نادره مردی بود که یک سرو گردن بالابلندتربود،فرصتی پیش آمد تانظراستادرادرباره نمایشنامه ام جویاشوم ،باهمان متانت ولبخندملس همیشگی که درگوشه لبهایش دیده میشد به شانه ام زدوگفت،،منهم اگرداوربودم جایزه اول رابتو میدادم،،وقتی نگاه ناباورانه مرادید ادامه داد،،خب برای اینکه عطرعلف وجنگل وماسه وساحل ودریا تمام نمایشنامه ات راپرکرده وبرای اینکه ازاهالی شمال هستی ،فکرمیکنم که همین هاکافی باشه،،ازاستادخواستم بعنوان جایزه اجازه بدهد که درکنارش عکسی به یادگاربگیرم،وقتی که استاداجازه داد،پسرم نیما معطل نکرد واوهم آن لحظه قشنگ رادرزندگی هنری من جاودانه کرد. به باورهمگان اکبررادی نویسنده سترگ ادبیات نمایشی ایران رامی توان اعجوبه ایی نامید دراین زمانه عسرت ودرروزگاری که بعضی ازکشتی شکستگان اصحاب قلم برای نام ونان ونشان،درادبیات ازاین شاخه بآن شاخه می پرند پایمردی اودرعرصه درام نویسی ایران ماراشگفت زده میکند.بااینکه عمرهنرنمایشنامه نویسی دراین مرزوبوم به جنددهه نمی پاید،امادراین تاریخ اندک سال ادبیات نمایشی ایران، اوتنها ابرمرداین وادی بودکه جز برای نمایش قلم نزده است .اکبررادی بعنوان جدی ترین درام نویس ایرانی دربیشترآثارش از(روزنه آبی ))تا((شب روی سنگفرش های خیس ))قهرمانانی خلق کرده ،که شمایل های محوی ازچهره خوداوهستند.از((روزنه آبی))تا((درمه بخوان))که وقایع آنهابه پیش ازانقلاب مربوط است وحتی نمایشنامه ((پلکان))که به اواخر حکومت پهلوی می پرذازد،من حتی پارافراترمیگذارم ومی گویم پیش بینی های رادی دربعضی از نمایشنامه های قبل 57 نوشته شده اش ازصدای گامهای انقلاب دربهمن 57همانند پیش بینی های همتای خویش آنتون چخوف درنمایشنامه ((دایی وانیا))درارتباط باانقلاب اکتبر شوروی سابق بوده است.نمایشنامه های افول،محاق،مسافران،مرگ درپاییز،ازپشت شیشه ها،ارثیه ایرانی،صیادان،لبخند باشکوه آقای گیل،منجی درصبح نمناک،هاملت باسالد فصل،وملودی شهربارانی، بترتیب ازسال 1343تابه امروزچاپ واجراگردیده است وهدف نگارنده ازردیف کردن آثاراکبررادی بیشترباین دلیل است که بگویم اکبررادی درقلمرونمایشنامه نویسی معاصرایران به یک معنی تاریخ نویس نیز بوده است البته بااین توضیح که درمجموعه آثاراودرمقاطع مختلف تاریخی ،واقعیت های زمانه به شکل هنرمندانه ثبت گردیده است که هراثرنشان ومهرتاریخی خودرادارد واکبررادی نویسنده ایی استکه دراین بسترباتیزبینی وواقعگرایی ونکته سنجی وبابررسی زندگی خانوادگی،روابط اجتماعی ونیز طرح شخصیت های متنوع درشرایط خاص گذرگاه ها وبزنگاههای تاریخی واجتماعی کاری کرده است کارستان که به اعتراف همه منتقدین آثارش کاربسیار سترگ ومشکل وپیچیده ای رادرعرصه نمایشنامه نویسی ایران رقم زده است. برآیندنگارنده ازمجموعه آثاراکبر رادی این است که اوازمعدودنویسندگانی است که واقعیت های زمانه خودرابه حقیقت تاریخ گره زده است وقدرتمندانه توانسته است بافرازوفرودی که درآثارش بوجود آورده است توانسته یک تنه تاترمعاصرایران رابه یک سند تاریخی تبدیل کند،که این خودکاری سترگ وشگرف است!بگذارید مطلب راباخاطره ایی اززبان استاد  رادی بپایان برسانم ایشان می گویند که اولین بارنمایشنامه ((روزنه آبی ))رابرای احمدشاملوخواندم وایشان بسیارپسندیدن وجالب است که هیچ ناشری زیربارچاپ آن نرفت.تقدیراین بود که یگانه گوهر ادبیات نمایشی ایران ،اکبررادی دراولین روزهای زمستان86  درساعت چها ر،یک صبح نمناک دربیمارستان پارس ماراتنها بگذارد و تبدیل به یک نام در حافظه تاریخی  نمایشنامه نویسی ایران گردد.هرگزمباد که زبان وذهنم برای او وازه رفتن راواگویه کند،چراکه ایمان و اعتقادم براین است که "هنرمندان ونویسندگان زندگان همیشه تاریخ اند"

تنکابن—زمستان 86